martes, 24 de febrero de 2026

CANDIES

 

Now everything is distorted, like in a badly remembered dream. But while it was happening it followed logical rules, it had a certain inner coherence, it was believable.

It began when we had been married only a few months. Back then we had so little money that our only entertainment consisted of strolling along streets and avenues, looking at shop windows. Irma endured the torture of not being able to buy anything with admirable good humor. We invariably returned home with the feeling that we had lost something along the way.

One afternoon, tired of tunics and sandals –but silently, because we had nothing better to offer each other– we stopped in front of an old shop, with dirty windows and poor lighting that nevertheless displayed a good number of modern-design armchairs. There were armchairs upholstered in corduroy and satin, leather ones, some with wooden frames, others in chrome, and a wrought-iron set with red silk cushions. An enormous variety of armchairs filled a space that any clever merchant would have turned into three separate shops.

It struck us as odd that there were no salesmen in sight, but curiosity got the better of us and we went in.

“Is anyone here?” I called out. Irma clutched my arm, uneasy.

“What’s the point of calling if we’re not going to buy anything?”

“I’ll ask a price and we’ll leave. I want to see the salesman’s face.”

“Let’s go now. This place frightens me.”

“If we leave without asking something we’ll look ridiculous.”

But two or three silent, motionless minutes passed, serving only to increase our discomfort. Irma stared toward the street with wide eyes while I tried to determine whether the shape lying on a blue divan at the back of the room was the blessed salesman taking a nap. I gathered my courage –though I knew the only thing to overcome was my shyness– and walked between the armchairs, dragging Irma along.

I had taken no more than five steps when the salesman got up, rubbing his eyes, and looked at us in confusion. He had been using a bag of candies as a pillow, and the irregularities of the cellophane had marked his face like scars.

“What do you want?”

“A set of armchairs,” I said. “In imitation leather, like those.” I pointed to a pair of brown armchairs, vulgar and graceless. The salesman nodded without looking at them and, after a pause, quoted a figure. It was a very high figure, somewhat more than Irma and I earned combined.

“It’s very expensive,” Irma said. “We’ll think about it.”

“Yes, yes,” the salesman said. “Come back whenever you like.” It was obvious he had realized we were not buyers even before interrupting his nap, but he did not seem to resent it. He smiled halfheartedly and we could see he was not much older than we were.

“Sorry to bother you,” I said, turning away, and taking Irma by the hand we walked toward the street. “Good afternoon,” I murmured.

“Wait,” the salesman said. “Take some candies.” He grabbed the bag and tore it open brusquely. “On the house.”

“Please don’t trouble yourself,” Irma said.

“We’re not fond of sweets,” I said distrustfully.

“Please,” the salesman insisted. There was something pleading in his tone. I went back, put my hand into the bag, and took one candy.

“Thank you.”

“Take more.” Now his tone was firm. “You too… miss. Or wife?”

“Wife,” Irma said, extending her hand.

“Take some for the children,” the salesman said.

“We don’t have any,” I replied.

“You will. And there are always nephews, friends’ children… Don’t be shy.”

We ended up taking a dozen candies. We ate several on the way home, laughing at our own foolishness. That autumn we remembered the episode from time to time, and it always served as an excuse to laugh and eat candies.

“We don’t have anywhere to put things,” Irma complained.

“Get rid of some old clothes,” I said distractedly. Irma looked at me for a moment, as if justifying the shift from annoyance to sympathy.

“You know that’s not a bad idea.”

She went through the closet thoroughly. An hour later she had a pile labeled “this might still be useful” and a small heap labeled “this is completely useless”; she had wasted too much time considering possible alterations without considering the years and the pounds that had passed.

“Do you remember this jacket? Around the corner they do alterations…”

“It’s out of fashion, Irma. You don’t expect me to go to the office dressed like a tango extra.”

“They’re worn tighter now.”

“Do me a favor! Throw that relic in the trash.”

Irma shrugged resignedly. She held the jacket by the lapels, perhaps imagining the fabric could be used to make shorts for one of the children. Clothes are so expensive! Finally, she decided to accept my opinion, but after placing the jacket on the “useless” pile she changed her mind.

“What are you doing?” I asked, peering over the newspaper.

“I’m checking the pockets. You have the habit of forgetting money everywhere.”

“If you find anything it’s sure to be demonetized. Do you know how long it’s been since I wore that jacket?”

“Years.” She frowned and took something oval from an inside pocket.

“What is it?”

“Do you remember these candies?”

“Yes. It’s one of the ones the furniture salesman gave us. I thought we had eaten them all.”

“Apparently not. How funny. Do you want it?”

“Give it to the children.”

“One candy? So can they fight? Besides it’s old. You eat it–you have an iron stomach.” Irma carefully unwrapped it and handed it to me. But I noticed something on the paper that caught my attention.

“There’s something written here,” I said.

“It must be a little cartoon, like the ones in chewing gum.”

“But the others weren’t like this.” I read with difficulty; the print was almost microscopic. “How strange. It’s an invitation to a country party.”

“What a pity! Then we missed it.”

“It’s for next Saturday,” I said in a somber tone.

“That was like five years ago. It must be wrong.”

“It’s printed clearly. Saturday, November 14. Unless it’s a mistake.”

“If it were a mistake, it wouldn’t say Saturday. Five years ago, November 14 was a Sunday.” Irma spoke confidently about mathematical matters. She was a high school teacher, and when it came to numbers she easily outdid me. She had a perpetual calendar in her head and handled an abacus more skillfully than I did a calculator.

“But the mistake could have been made the previous year.”

“You’re wrong. Six years ago, November 14 was Friday because leap years skip a weekday due to February 29. The last time November 14 fell on a Saturday was in 1970.”

I gave up. The little paper invited us to a country party to be held in two days in a place in western Buenos Aires Province I had never heard of.

“Let’s go,” Irma said, against all logic.

“You’re crazy! We don’t know where it is, or who they are…”

“You went into the furniture shop out of pure curiosity. Here a very precise meeting point is indicated, and now I’m the one who’s intrigued. It would be interesting to see whether they keep their promise after so long. Come on.”

It was absurd. And not even an amusing absurdity. But I had no arguments strong enough to make her give up. When my wife gets something into her head, it’s a matter of going along or facing the consequences.

“In any case, I think there won’t be anyone there,” she insisted, justifying the whim.

“You’re capable of getting us up early on a Saturday–the only day we can sleep without guilt–just to check whether a scrap of paper… Please!”

“It’s not that early. The paper says eleven o’clock, if we get up at nine… We can make good use of the day… If the meeting turns out to be a joke we can go to your union’s country house in La Reja… I’ll make empanadas.”

I gave in, all hope lost.

At least it wasn’t a joke. I had never seen the Pringles bridge so crowded. It looked like a political demonstration, and the faces that seemed familiar to me had already surpassed half a dozen. People from the neighborhood, surely.

“Irma!” exclaimed an older woman I recognized by sight; a teacher from the school, I thought.

“Raquel! What a surprise to find you here!” Irma was delighted. “How did you hear about it?”

Raquel told a confused story: a cousin, a phone call… The children asked me for candies, and I missed the rest of the explanation.

When I came back from the kiosk, Irma was talking with a woman we had met the previous year while vacationing in Necochea. I began to suspect that some large secret organization, perhaps a sordid religious sect, was behind the whole affair.

“And the children?” Irma asked.

“I brought them. Look at them.”

There were two men with the appearance of union officials sitting on folding chairs and leaning on a small table. They answered people’s questions rudely, but they seemed to be the only ones who knew what was going on. I approached them ready for confrontation.

“Are either of you a piper?”

“No,” said the heavier one, puzzled. “Why?”

“For no reason. And Hamelin, does that ring a bell?”

“Not at all,” said the other, short and bald. But the question must have amused him, because he smiled.

That was the proof I needed. Until that moment I had felt like a poor paranoid, an exaggerator making a fool of himself out of sheer lack of imagination. But these were professionals. They knew how to handle us.

“There’s something fishy here,” I whispered to Irma, squeezing her arm. “We’re not going.”

“You’re crazy! Almost all the teachers from the school have come…”

“And many neighbors from the block who have known me since I was a child. Still, we’re not going. It’s a trap.”

“Please! I have the tickets.”

“You even paid?”

“They’re free tickets. What’s gotten into you?”

The children were running back and forth across the bridge. More people kept arriving. At some point the short, bald man stood up, folded his chair, and pointed to a rusty, ancient metal staircase that I swear I had never seen there before. People began to go down, and Irma was among the first, so I had no choice but to follow her.

We emerged onto a narrow, precarious platform made of planks laid over a tubular structure. The human mass pushed in every direction, and despite my efforts I found myself separated from Irma and the children. I regretted not having at least one of them in my arms; I imagined them suffocated by the crowd. Yet Irma seemed calm, constantly waving at me and smiling. I tried to move against the current, but the bags of clothes and food complicated the task. When I realized it would be impossible to reach her, I chose to shout that we would meet on the train, that I would occupy the necessary seats with the bags, that they shouldn’t rush, that they should let the rest of the people board. At that very moment the train entered the “station.”

Wedged between the high walls and the cars, squeezed by the crowd, I felt like a character in a Losey film. I am the other Mr. Klein, I thought. At any moment the Gestapo will arrive and sew a Star of David onto my sleeve… This train has an unusual itinerary in store for us: Moreno, Luján, Dachau, Treblinka, Auschwitz.

That kind of self-pity did not seem the best way to lift my spirits. Fortunately, the door of the carriage was near where I stood, and I was among the first to get on. I took a triple seat and leaned out the window after arranging the bags. It struck me how few people were boarding, but I attributed it to the crowding and confusion. Five minutes later the carriage was still almost empty, and the only passengers were solitary men, separated from their families. We were as if cornered, in a precarious situation, shouting over a sea of heads. We looked like confused recruits about to be sent to the front without military training. Several times I tried to arrange alternative meeting points with Irma, but she seemed farther away, and my words, mutilated by distance, probably reached her broken and imprecise.

At last, I realized that we were indeed moving farther apart because the train had silently begun to move. The rear carriages reached the end of the improvised platform, and the station was left behind. I lost all sense of caution and tried to throw myself off the train, but a series of factors as simple as they were unforeseeable conspired to prevent it. I was in the middle of the carriage and large piles of bags blocked the way in both directions. When I managed to get past the obstacles, I found the doors on that side jammed. And then it was too late: the train was moving at such speed that jumping would have been suicide.

I dismissed the idea of abandoning the train and decided to wait for a stop or the end of the journey to return home on the first available train back. For the moment there seemed to be no better distraction than observing my fellow sufferers. Almost all of them looked sallow, wilted. Yet, though confused and discouraged, they did not differ from the kind of passengers who travel by train to work. They had accepted the strangeness of the situation with philosophical passivity, and as far as I could see none of them had tried to jump. It seemed fair to admire them silently. They gazed at the landscape through the windows with absolute detachment, as if instead of traveling into the unknown they were strolling through a shopping arcade. Or as if those parallel gray lines disappearing behind us were part of a daily routine. And yes, I thought, why not; when I boarded there were several passengers already seated who could very well have gotten on at the terminal, mistaking it for a regular suburban train.

But the train did not stop at any station.

It’s an express, I thought, trying to encourage myself. There was no point tormenting myself with negative ideas. The train would reach its destination…

The landscape shifted: cardboard shantytowns, sheet-metal shantytowns; residential areas, industrial zones, fields stretching to the horizon. It distressed me to think that the farther that damned train carried me, the longer it would take to reunite with Irma and the children.

Some of my companions read newspapers and others dozed off. I did not dare address anyone. Finally, I decided to move to the next carriage; perhaps there the people would not be so apathetic and someone would have an explanation for what was happening to us.

In the next carriage there were women –not many– as if some logical but unknown arrangement had separated the victims by sex. They had ordinary faces, almost blurred, the kind that is difficult to remember once one closes one’s eyes. Instead of people they might just as well have been the product of a nightmare.

And so, the idea that had been struggling to enter the circle of consciousness finally imposed itself: I was dreaming. One of those vivid dreams that seem real and can incorporate reflections on the nature of dreams had taken hold of me. I was trapped in a nightmare capable of feeding itself and at the same time destroying all my attempts to wake up.

“Excuse me,” I said to a middle-aged woman who seemed trustworthy. “Do you understand this?”

“Yes?” She did not take her face from the window; she seemed hypnotized. The high-tension wires undulated in parallel rhythm between the towers, forming a pattern of rhythmic, inhuman isolation. I realized I would get nowhere with her and approached another woman.

“Did they catch you with the candy trap too?” I asked stupidly.

“Hmmm?” The woman looked into my eyes and my eyelids fell; I noticed her features had vanished. Or perhaps not, and my senses were beginning to betray me. I saw planes intersecting at distant points outside the train, forming blurred, unfinished angles.

When I managed to recover and was about to move to the next carriage, I noticed that the train was slowing. I leaned out the window and saw that we were entering a small-town station. From the travel time I deduced that we could not be beyond Merlo, but the short, irregular platform did not correspond to any place I knew. Perhaps, I told myself, we took a branch line; that must be it.

I tried to read the sign that usually stands at the ends of platforms or above the stationmaster’s office, but I saw nothing. An anonymous place. The train had stopped on a single track that vanished into the horizon, and its arrival must have been an important event because a crowd had gathered to receive it. Men and women waved their arms joyfully and shouted names I could not make out. My fellow passengers, on the other hand, seemed stunned. A few had risen from their seats and stared outside in surprise, as if the situation had nothing to do with them.

I grabbed the bags and got off the train.

I walked a few steps along the platform intending to ask at the ticket office whether that or another train returned to Buenos Aires and when. Given the long chain of unfortunate events that seemed to be pursuing me, I was prepared to accept answers like “tomorrow,” “in a week,” or “that was the last run”…

A young woman with long black hair detached herself from the crowd and came straight toward me, interrupting my thoughts.

“Bela, at last!”

When she said Bela I felt a chill run down my spine. Could she be referring to me? I looked around and saw that I was the only passenger who had gotten off. But my name isn’t Bela. Until that moment I was certain my name was something else, though I could not remember it. Bela sounded Hungarian to me, a ridiculous name, like something out of fiction, perhaps suitable for a horror-film actor, not for an ordinary person.

“My dear!” the woman exclaimed, embracing me fervently and kissing me on the mouth. I felt her sharp tongue forcing its way between my teeth; she tasted orange. “Aren’t you happy to be home again?”

“No. I don’t know,” I stammered.

“Bela, always the same fool. Come on, don’t just stand there like a turkey.”

Laughing shamelessly, she tugged at my hand. She was a woman of wild, aggressive beauty who in other circumstances might have attracted me irresistibly instead of intimidating me. I simply followed her.

As we left the station I looked back and discovered I was the only one who had got off the train. The crowd was dispersing silently, and the celebration could be considered over. The train started moving. It was clear that I had acted too hastily and was even more compromised than before.

The woman led me down the town’s only street to a sort of supermarket on the corner, across from the station. We passed a pile of empty crates, and she pushed open a glass swinging door. At the register stood an older man, about sixty, who looked at us expressionlessly. We crossed the sales floor without greeting anyone, almost at a run, and climbed a staircase hidden among cans of quince paste. The staircase led to a mezzanine that bordered the entire store, but that did not seem to be our destination. The woman stopped at another door and opened it with a key she took from her jeans pocket.

“Come on,” she said, tugging at me again. It was a provocation. I knew what would follow, but I still had not managed to organize my thoughts enough to ask a coherent question.

She took me into a dim room, quite clean despite being crammed with merchandise. I set the bags on a table and approached her. She guided my hands to her breasts and prompted me to squeeze them. That behavior disconcerted me so much that I moved clumsily and kicked a row of empty bottles. The bottles rolled endlessly and fell to the ground floor, shattering with a great crash. Contrary to what I expected, no one seemed concerned, and no one reprimanded us; I even thought I heard amused laughter and suggestive comments, perhaps referring to what we might be doing upstairs.

“You have no idea how much I missed you,” the woman said, pulling off her wool sweater. As I had imagined, she was not wearing a bra. Her breasts were teardrop-shaped, with tiny nipples and areolas.

“Do you think this is a good place to do it?” As I spoke, I felt a tingling in my tongue. A portion of my mind was thinking something else, perhaps an appropriate reply, something like: You couldn’t have missed me because we don’t know each other.

From that moment on the entire scene unfolded on two parallel planes: I said something different from what I thought, and to her it seemed the most natural thing in the world. We had known each other for several years, we were married, we lived upstairs in the supermarket–although during my absence our room had been used for storage–she was the owner’s daughter and her name was Mari.

“Did you make a lot of money in Buenos Aires?” Mari pressed her breasts against my arm; I felt the hardness of her nipples, though I tried to suppress my arousal so as not to lose my head. I still hoped to explain the truth of the situation to her, that she was mistaken…

“Some. But you know that a kiosk selling cigarettes and candy isn’t the kind of business that makes you rich quickly.”

“You didn’t write me a single letter.”

“I had the kiosk open day and night. I slept there.” I wanted to tell her about Irma, about the children; to say that I worked in a real estate office and that my name was Abel, not Bela. Now I no longer thought in terms of nightmares, but of a long amnesia, a bifurcation somewhere along the way. Yet I retained my past; I remembered my childhood years.

“Bad. You didn’t even bring me a candy.” That was the last straw. I checked the pockets of my trousers and found the candies I had bought for the children at the corner of Pringles bridge. I gave her one.

“How nice!” Mari said. “There’s a good-luck message on the wrapper.”

“I didn’t know candies came with messages,” I whispered. Mari finished reading the paper and a shadow crossed her face.

“Idiot!” She threw the wrapper down and ran out, breasts bare, detached from human dramas, happy. I picked up the paper and read the message: “This man is cheating on you with a woman named Irma.”

I went downstairs trying not to attract attention. When I reached the registers, I saw Mari talking to a young man I had not seen when I entered; the man did not seem impressed or upset or excited by Mari’s bare torso. She did not even look at me.

I went out into the street and saw that the sun was setting. There was no point in returning to the train station, so I left the town cross-country. In the distance I spotted a highway with cars and trucks passing by.

It was not difficult to get a ride with a vegetable truck driver heading to Buenos Aires.

Were things finally falling back into place? I hoped Irma had not become overly anxious when she saw me leave on the train, though I still did not understand why she and the children had not boarded. I counted the minutes separating me from home. Everything would be resolved.

The truck driver was very talkative and constantly interrupted my thoughts. I tried to be polite, nodding and smiling occasionally. He talked about vegetable prices, wholesale markets… Perhaps something he said, or my own nerves, led me to a discovery. Bela is nothing but an anagram of Abel. And Mari of Irma! Now the dream’s features have grown clearer. What meaning could there be in finding oneself separated from one’s family because of a candy wrapper, put on an irregular train, forced to make a senseless journey to a town that does not appear on maps, dragged along by a madwoman who claims to be your wife…?

He dropped me close to home. But I felt lost, as if I had been away from the city for a long time, not just a few hours. I arrived home around nine. The doorman was taking out the trash and did not even look at me. My heart pounded; I was very anxious and it seemed to me that the elevator moved with exaggerated slowness.

When at last I reached the apartment, I stopped listening. Apparently, no one was there. They must all be at Irma’s mother’s house. I put the key in the lock and turned it. I did not live there. I had never lived in that place.

An older woman approached me, terrified.

“You…?”

“Ma’am,” I managed with difficulty, “forgive me; I must have made a mistake… I’m new in the building, you see? I don’t understand what happened. My key opens your door… It’s a coincidence.” I held out the key, but the woman withdrew her hand. The key fell silently onto the carpet.

Was the dream still going on, the nightmare? The woman backed away as if I were an apparition. I turned and ran out.

I went down the stairs and hailed a taxi when I reached the sidewalk. I would go to my mother-in-law’s house. It was the only logical place. I did not want to think about what had just happened in the apartment. I would speak with Irma, and everything would become clear.

But the feeling of anguish returned before the bronze knocker on my mother-in-law’s door.

Now I knew what it was about. Something was irreparably out of sync in the way events had unfolded, and an extra sense, a capacity I had not known I possessed until then, was alerting me. I was beginning to decipher the messages.

Fortunately, it was Irma who answered the pounding of the little bronze hand.

“My dear!” I exclaimed, trembling. “At last!” Irma looked at me, first with surprise, then with horror.

“You… who are you?”

“Irma! It’s me, Abel!”

“I don’t know you. What do you want?” Her tone was harsh. I could have been a murderer, a drunk; anything but Abel.

“Listen,” I insisted. “I don’t know which side of the nightmare I’m on, I don’t even know if it is a nightmare. But let me come in, let me tell you what happened from the beginning.”

“No. I have nothing to talk to you about, and I’m not interested.” Irma tried to close the door in my face. She hesitated.

“Give me a minute. Pretend I’m a stranger who stops you on the street…”

“No!” Irma repeated. She closed the door.

“I am…” I was nothing anymore. Would Irma believe a story because we had met at a dance seven years earlier, that we had dated for three years, that at first she had had difficulty getting pregnant…? The events of the day had more consistency. Mari, the good-luck candy with that ridiculous message. I turned around. I did not know whether I would get drunk, go see a psychologist, commit suicide, or in what order I would do those things. Then the door opened and Irma leaned out timidly.

“Wait.”

“Yes?”

“I remember a dream,” Irma said. “A train station and a lot of people. The strange thing is that there was a man very much like you. He was calling to me from the train, saying something, but I couldn’t understand him.”

I said nothing. I lowered my head and walked away. I was certain Irma was struggling against the desire to call me back, to continue asking, perhaps out of sheer compassion. She was no longer frightened. But all my proofs were like mist, or worse, like stigmas.

I walked a block with my fists clenched in my pockets and thought of the characters in literature, those who visit an impossible place and always manage to bring back a witness object, proof that they were there. Not in my case. It did not help to have my pockets full of candies, the candies the children had never gotten to eat.

I seriously considered the possibility of returning to Mari’s town, but I had no idea how to travel there. By crossing a mirror? By taking a ghost train departing from the twentieth floor?

It is useless. The situation has no remedy. My fleeting existence will have ended when the dreamer wakes up in the morning and forgets me between the first sip of coffee and reading the newspaper.

 

viernes, 23 de enero de 2026

KRĄG SIĘ ZAMYKA

– Dobry wieczór, pamięta mnie Pan? – mężczyzna, który zastąpił pułkownikowi Jorgemu Iribarrenowi drogę, wzrost miał niski, cerę śniadą, włosy zaś kręcone; ubrany był w kurtkę lotniczą, brezentowe spodnie i skórzane buty.

– Nie, nie pamiętam, – powiedział Iribarren. –  Czyżbym musiał?

– Myślę, że tak – stwierdził tamten. Wyjął z wewnętrznej kieszeni kurtki papierosa i magicznym ruchem (– przynajmniej Iribarrenowi wydał się magiczny) zapalił go tą samą ręką– Zabił mnie Pan jakiś czas temu.

Przez chwilę pułkownik Iribarren stał w miejscu. Zmierzch powoli ustępował miejsca nocy. Zanim odpowiedział, spojrzał na jasne niebo, na księżyc, który chował się wśród budynków okalających skwer.

– No tak, chociaż konkretnie Pana nie pamiętam. Zabiłem wiele osób takich, jak Pan, ale jeszcze nikt z nich na to mi się nie skarżył. Jest Pan pewien, że to byłem ja?

– Czy że to Pan mnie zabił, czy że wydał Pan taki rozkaz?

– To i drugie, – Iribarren ani się przejął. W życiu przydarzyło mu się wiele trudnych sytuacji, jakiś tam mitoman wielkiej krzywdy nie zrobi.

– Może przypomni mnie sobie Pan, gdy powiem, jak się nazywam.

– Nie sądzę, –odparł szybko Iribarren.

– A jednak powiem. Za życia byłem komandorem Sampedro.

Iribarren zrobił krok w bok: szkoda czasu, trzeba obejść przeszkodę i po prostu iść dalej. Zakładał, że nawet w tej niecodziennej sytuacji postąpił tak jak trzeba, nie pokazując ani wrogości, ani cynizmu w stopniu większym od normalnego. Z tego właśnie powodu, kiedy podający się za komandora Sampedro mężczyzna skopiował ruch pułkownika i znów stanął przed nim, postanowił skończyć z własną biernością.

– Z całym szacunkiem. Żywy czy martwy, blokuje mi pan przejście. Czeka na mnie rodzina. Już powiedziałem, że Pana nie znam, że nie kojarzę, żebym Pana zabił osobiście lub wydałem rozkaz, aby ktoś Pana zabił. Nie mam nic wspólnego z Pańską śmiercią i z tego właśnie powodu łaskawie Pana proszę zejść mi z drogi, – te ostatnie cztery słowa zabrzmiały o oktawę wyżej niż reszta zdania.

W tym samym momencie, jakby podporządkowując się jakiemuś sygnałowi lub wykonując program, światła w parku Zgody Narodowej jednocześnie się zapaliły. Wydawało się, iż właśnie błysnął piorun i jednocześnie postanowił zawisnąć w atmosferze.

Iribarren zmrużył oczy; Sampedro się uśmiechnął. Za plecami komandora ukazała się cała gromada mężczyzn i kobiet o posępnych i poważnych twarzach. Były wśród nich także dzieci i osoby starsze.

– Niech pan pułkownik wybiera. Jeśli myśli pan, że się mylę, że to nie pan mnie zabił, ma pan teraz dobrą okazję naprawić swój błąd. Mam całkowitą pewność, że zabił pan niektórych z tych ludzi, a może nawet wielu… choć wystarczy nawet jedna osoba, nie sądzi pan?

Księżycowa bladość, która się pojawiła na twarzy Iribarrena, jasno dawała znać, że tym razem Sampedrowi się udało. Tłum wydawał się poruszać, żądając od niego – od niego osobiście – zadośćuczynienia za czyny popełnione w przeszłości. Martwi czy żywi, stali przed nim. Realni czy nie, stali przed nim. Postanowił jednak nie gadać banałów, że wykonywał czyjeś rozkazy. Użył swej zwykłej strategii i rozpoczął kontratak.

– Niektórych pamiętam – powiedział. – Takiego o nazwisku Bernal, Rosę Naranjo, Bernarda Zelińskiego i jeszcze chłopca, którego miał przydomek Odłamek, Marcelo Cardoso. Są tu? – Machnął ręką w kierunku tych ludzi. – Wystarczy tego?

– Są – powiedział Sampedro głosem bardzo poważnym. – A czy wystarczy… tego się wkrótce dowiemy.

Cztery sylwetki oddzieliły się od tłumu i ruszyły naprzód, aż stały przy Sampedro, dwie z każdej strony. Kobieta trzymała za rękę dziecko. Zeliński to był głęboki starzec, Odłamek zaś i Bernal prawie nastolatkowie.

– To wasze imiona wypowiedziałem? – spytał Iribarren. – Nie pamiętam was, przynajmniej twarzy waszych nie pamiętam.

– Umysł jest selektywny – powiedział z zadumą Sampedro. – O niektórych czynach lepiej byłoby zapomnieć, a najlepszym na to sposobem jest zapomnienie twarzy osób przez siebie zabitych, nie sądzi pan?

Iribarren nie czuł nic szczególnego będąc w otoczeniu ludzi, którzy nie dość, że zapewniali, że są martwi, lecz na dodatek oskarżali go o swoją śmierć. Nic nie czuł – i wiedział, dlaczego.

– Co teraz? – spytał. – Chcecie się na mnie zemścić? O to chodzi?

Pięcioro osób zamieniło się spojrzeniami. Widać było, że się wahają. Aż w końcu głos zabrała kobieta, Rosa.

– Myśli pan, że tego byśmy nie zrobili? Na mielone byśmy pana roztłukli bez żadnego poczucia winy. Ale nie możemy. Martwi nie zabijają.

– Rozumiem, – powiedział Iribarren, – martwi nie zabijają. – Jego twarz bez żadnego wyrazu tamowała niejasne jeszcze uczucia, które zaczęły już go gryźć od środka.

– Nie boi się pan? – zapytał Bernal. Wyglądał teraz jak spokojny i łagodny mężczyzna, nie chłopiec , i tym bardziej nie jako wariat, którego pozbyć się byłoby łatwiej niż karalucha.

– Czy boję się koszmaru sennego? – Iribarren skrzywił twarz, ale nie pozwolił sobie się uśmiechnąć.

– A więc o to chodzi – powiedział Sampedro. – Sądzi pan, że to jest sen. – Komandor ugryzł się w górną wargę i stał tak przez chwilę. Iribarren zgadł, że nie podobała się jego przeciwnikowi taka rozgrywka. Był pewien, że możliwość ta została przewidziana w badaniach wstępnych, lecz nie potrafił upewnić go, pułkownika Jorgego Iribarrena, że nie śpi, że to nie jest zwykła mara senna, która spadnie jak tylko człowiek się obudzi.

– Śnię lub wariuję, – nie odpuszczał Iribarren. – Koszmar może przybierać wszelakie formy, w tym absurdu. Zaczęło się od tego, że znalazł się pan przede mną na drodze, chociaż nie pamiętam, co było wcześniej. Wzrok mam przesycony do pewnego momentu, potem jest przepaść. Jednego jednak jestem pewien: jesteście tworem mojego umysłu, nie ma was.

– Pana rannego umysłu, chorego umysłu pana? – Sampedro usiłował przejąć inicjatywę, uderzyć mocno, żeby zabolało. Ale Iribarren wiedział, że żaden pocisk już nie przebije pancerza; wiedział , że jest twardy, bardzo twardy. Nic mu zjawa nie zrobi.

– Mojego umysłu – Iribarren rzucił na wszystkich pięciorga długie spojrzenie, w którym nie było ani strachu, ani kpiny. To trwało zbyt długo i było zbyt prawdopodobne. Ale zbyteczność nigdy mu nie przeszkadzała.

– Co ma pan na myśli? – Zeliński zrobił krok do przodu wyciągając rękę. Dłonie miał olbrzymie, mógłby udusić Iribarrena jedną tylko z nich. – Myśli, że jak pan powie, że zwariował, to będzie już po wszystkim?

– Nie wierzę w zjawy – odparł Iribarren. – Ani w winę, ani w mity, ani w ból. Jedyne w co może trochę wierzę, to śmierć.

– I z tych tylko powodów, – powiedział Sampedro, – jest pan upewniony, że śni? Szkoda mi Pana!

Iribarren nie zmienił wyrazu twarzy, machnął ramionami i powiedział: – Nie ma innej możliwości. Wystarczy, że zrobię wysiłek i się obudzę. Wiele razy to robiłem. – Zamknął oczy, ścisnął powieki, na czole pojawiły mu się paski podobne do pentagramów, parę zmarszczek i blizna utworzyły pięciolinię. Ale gdy otworzył oczy, nic się nie zmieniło. Po raz pierwszy wydawał się z lekka zagubiony.

– Wzrok może przesycony, – zaobserwował Sampedro, – ale wciąż jest. Co zostaje? Zostaje coś? Z tej przepaści, z tej czarnej nocy. Nie śni pan, nie wariuje, nie ma pan halucynacji. Co zostaje?

– Przepraszam, ale nie rozumiem, o czym pan mówi. Może to jest tylko trans spowodowany jakimś narkotykiem. To jest możliwe. Ktoś podał mi narkotyk, aby wymusić na mnie to doświadczenie. Ale to nie może trwać wiecznie. Uwolnię się od tego, może być pan tego pewien.

Komandor Sampedro westchnął: – To jest silniejsze niż Pan myśli. Nie, Panie pułkowniku, nie koszmar ugotowaliśmy panu – bardziej to przypomina więzienie, w którym na zawsze Pan pozostanie. Już Pan od tego się nie uwolni, dopilnujemy tego.

– Uwolnię się – powiedział Iribarren spokojnie. – Niech Pan się nie wygłupia. Ocknę się, – tu przerwał na chwilę i wyciągnął papierosa. Nie znał się na sztuczkach magicznych, więc użył zapałki. Po tym, jak wypuścił wielki kłąb dymu, wyciągnął w kierunku Sampedro tę samą rękę, w której był papieros; trochę mu drżała. – Powiem Panu, co zamierzam zrobić, żeby raz na zawsze skończyć z tą iluzją. Jesteście Państwo martwi, i to bardzo martwi. Moi koledzy i ja postaraliśmy się, aby tak się stało. Dlatego zaszarżuję, przejdę przez wasze ciała na przełaj, a gdy będę już po drugiej stronie, znikniecie Państwo, jak dym tego papierosa.

– Ale skąd taka pewność? – powiedział Zelinsky. – Co, jeśli natknie się Pan na martwych, co, jeśli nie jesteśmy z mgły stworzeni? W takim razie będzie Pan miał problemy, co, nie?

Iribarren zastanowił się nad sednem sprawy. Było dokładnie tak, jak powiedział staruszek: musiał podjąć ryzyko i sprawdzić, na ile ściana jest mocna. A co, jeśli martwi okażą się z krwi i kości? Co wtedy zrobi?

– Nie musi pan sprawdzać – powiedział dziarsko Sampedro. – Niech Pan mi zaufa i grzecznie przyjmie swój los. Nigdy nie przypuszczał Pan, że kiedyś trzeba będzie zapłacić za swoje czyny?

Potężna ławina nacierała pułkownikowi na usta; tym razem nie zatrzymał wybuchu śmiechu: – Kara? Myśli Pan, że robiliśmy to co robiliśmy, aby potem przez resztę życia czekać na karę wykonaną przez tę samą wolę, która nas zasilała? Znamy to uczucie, gdy Bóg tętni w naszych żyłach, z naszą krwią wymieszany. A wy może się wahaliście zabijając naszych? Czy wasza religia różni się od naszej?

Znów zawieruszyło się w przestrzeni zajętej przez tysięcy zabitych i oprawcę; przypominała szachownicę, na której byli figurami. Park Zgody Narodowej ponownie stał się polem walki. Pułkownik Iribarren wzdrygnął się odruchowo, słysząc głośny ryk pochodzący z jednego gardła – zebranego tu tłumu.

– Nie, nie wahaliśmy się, – rzekł w końcu Sampedro.

– Ale i teraz się nie zawahamy, – oznajmił Zeliński podsuwając wojskowemu pod nos swoją wielką pieść.

Iribarren otworzył oczy, jak gdyby to były żuchwy, i zatrzepotał nimi. Martwi zrobili krok w tył.

– Teraz rozumiecie? – rzekł. – Jesteście niczym, dymem, mgłą, oparami, kondensatem moich własnych zastanawiań, ponieważ nie pozwalam sobie czuć żadnej winy za to, co popełniłem – za to, co popełniliśmy.

– Jest teraz remiz pomiędzy nami, Iribarren, – powiedział Sampedro, zajmując pozycję sprzed chwili. – Ale mamy jeszcze małą, mikroskopijną przewagę. Gra Pan w szachy?

– Do czego Pan teraz zmierza? Tak, gram, co z tego?

– W takim razie, – Sampedro kontynuował śmiało – wie Pan, iż dobry gracz nawet w sytuacji ścisłej równowagi widzi, jak ma postępować, żeby wygrać. Symetria i równowaga. O tym też Pan wie?

– Dajcie mi święty spokój! To jest wasza zemsta, utrzymywanie mnie tu przeciwko mojej woli, dręczenie mnie zagadkami i obskurnymi groźbami?

Sampedro się zaśmiał. Niektórzy z pozostałych podchwycili ten śmiech bez większego entuzjazmu.

– Kupuje Pan tanio, prawie za darmo dostaje, a jak chce sprzedawać, to już w cenie złota. Nie, Iribarrenie. To byłoby zbyt lekko, zbyt… brzydko, gdybyśmy się zrezygnowali poprzestać na zwykłem koszmarze.

– A to jest, do cholery, koszmar! Obudzę się i wszyscy znikniecie!

– To nie jest koszmar, Panie pułkowniku, – rzekła Rosa.

– To nie jest koszmar, – echem odezwał się Bernal.

– Chcecie mnie tymi powtórzeniami zmusić? Myślicie, że wystarczy powtórzyć raz tysiąc “to nie jest koszmar, to nie jest koszmar”? – Iribarren pozwolił, aby cyniczny grymas rozniósł się po całej go twarzy. – Martwi, a do tego jeszcze debile. Tak to nie działa. Jestem profesjonalistą i też wiem, co robię. W zasadzie, zrobiłbym to znów. Myślicie, że tylko wy tacy jesteście, co wierzycie w ideologię, wartości, idee?

– Chwilę temu powiedział Pan, że nie wierzy ani w winę, ani w ból, co daje mi prawo myśleć, że nie wierzy prawie w nic, – wrzasnął Sampedro. – Tylko może trochę w śmierć. To Pan powiedział, nie ja. A teraz gada Pan o ideach i wartościach.

– Nie pobije mnie Pan, Panie Sampedro, w batalii dialektycznej. Ja nie jestem łatwym łupem. Mógł Pan wybrać pacana, jakim jest generał Pozzi lub pułkownik Estévez! Z nimi możecie grać w tę grę aż wam się znudzi, jak najgorszy kot z najlepszą myszą. Ale ze mną nie. Ja czytam, ja się uczę. Wojna, którą przeciwko wam prowadzę, jest czymś większym, niż tylko obrona interesów grup gospodarczych. To jest krucjata, Sampedro, i Pan się ze mną rady nie da.

Sampedro spojrzał na swoich wspólników, pokazując im, że wszystko idzie według planu. Ale tu głoś wziął Zeliński.

– Nie wyobraża sobie Pan, co Pana czeka.

Iribarren spojrzał na Zelińskiego wzrokiem ostrym jak kosa.

– Zamierzam się raz na zawsze obudzić, taką mam nadzieję, żebyście zniknęli z mojej drogi. Zamierzam przejść przez ten cholerny park i wrócić do domu, zostać z moją rodziną, zjeść kolację, trochę poczytać przed pójściem spać. Zazdrościcie mi tego? Ja to mam, a wy to straciliście. Wygrałem. Wygrałem, kurwa! – Pułkownik zakrył twarz dłonią, tak jakby chciał ściągnąć z twarzy maskę: ścisnął wierzchołek nosa dwoma palcami i wstrząsnął głową po stronach. Trzask chrząstek zabrzmiał glośno w spokoju ciepłej nocy.

 

– Nie, Panie pułkowniku, – rzekł Sampedro, – partia jest wciąż grana, i to my mamy dobre szanse.

Nie anonsując swojego posunięcia, Iribarren ruszył z siłą na pierwszy rząd martwych. Lecz nie zdążył zaskoczyć ich swoją szybkością. Martwi odeszli w bok, pułkownik potknął się i przewrócił się w krzaki. Usłyszał krótki wybuch powstrzymywanego śmiechu.

– Daremnie stara się Pan dowieść, iż jesteśmy zjawami – rzekł Zeliński. – Nie o to chodzi, Panie Iribarrenie.

Iribarren wstał i pomaszerował prosto do domu, nie rozglądając się za siebie. Był pewien, że pozostawia za plecami pozbawione krwi i kości resztki snu, ale nie chciał dawać przyjemności tym podłym martwiakom.

 

Sprawa traciła się na ważności w miarę tego, jak Iribarren zbliżał się do domu. Wiedział, że codzienność, znajome przedmioty, które stoją tam, gdzie trzeba, przegonią ostatnie reszty halucynacji. A jeśli to nie była halucynacja? To było jedyne możliwe wyjaśnienie. Ogarnął go spokój: wiedział, co na niego czeka. Przypominał sobie każdy szczegół z nadzwyczajną dokładnością, i samo układanie tej listy inwentaryzacyjnej napełniało go swego rodzaju psychiczną mocą. Ogród, pies, grill, na którym smażył mięso, drzewo pomarańczowe, skrzynia z bronią. Wszystkie te rzeczy przywracały go do rzeczywistości. Z tego powodu był pewien, że to, co przeżył, było koszmarem lub niepożądanym skutkiem jakiegoś zajścia, którego przyczyna jeszcze się znajdzie. Pomyślał o Lucii, która pewnie już się wkurza spóźnieniem, bo przecież jedzenie trzeba jeszcze raz podgrzać; o Marcie, która ociera oczy w uporczywej walce ze snem; o Gonzalu, zawsze niecierpliwym, ale dyscyplinowanym, posłusznym ojcowskim nakazom na tyle, że nie wychodził nawet na spotkanie z przyjaciółmi nie powiedziawszy wcześniej “dzień dobry tato” i nie wymieniwszy parę słów. To, co dobrze jest ustawione, będzie trwało zawsze, powiedział sobie.

Kiedy już zobaczył swój dom, przeszły go dreszcze. Światła były zgaszone, tak jakby nikogo w środku nie było. To niesprawiedliwe: pomiędzy życiem poprzednim a wiecznym, które miało nastąpić po tym teraźniejszym, nie było nic poza wydarzeniami przewidywalnymi, prostymi, osobiście przecież się postarał, aby tak było. Mrugnął – i światła się zapaliły, tak jak wcześniej w parku zapaliły się wszystkie światła jednocześnie. Czy jakiś niezdolny operator krył się w cieniu wierzb, niezdarny pracownik, który co chwila się rozprasza i zapomina, że trzeba coś włączyć? Iribarren szybko się ocknął i pewnym krokiem przeszedł ostatnie metry. Szczekanie dalmatyńczyka Bismarcka, które jeszcze z dala usłyszał, zamknęło krąg niewidzialnych znaków. Pozwolił psu skakać na siebie, póki otwierał furtkę; potem odepchnął go jednym ruchem ręki. Wstawił klucz w zamek drewnianych drzwi z pewnością lamy i nie mogąc się oprzeć zawołał:

– Lucio, jestem w domu!

W odpowiedzi dostał osobliwą ciszę. Nie była to pełna albo brutalna cisza, lecz cisza dziwna, zrobiona z malusieńkich cząstek dźwięku. Nakładały się nawzajem odgłosy zabawek w piaskownicy, dźwięki rzucane przez salę niezdarną ręką, dziwne, głuche hałasy. W końcu zrozumiał: takie odgłosy wydają aktorzy, przebierając się w kulisach, gdy jeden akt się skończył i zaczyna się drugi. Powtórzył: jeden akt się skończył i zaczyna się drugi. Usłyszał szept zagubionych, niewiernych myśli, i imiona stały mu się w gardle gulą. Lucia. Martita. Gonzalo. Chciał ich zawołać i nie potrafił.

– Jestem – wydał z siebie szorstki głos. Półmrok kuchni wypluł ku niemu kobietę. Podeszła wycierając ręce, włócząc nogi, dysząc. Była to Rosa Naranjo.

– Co Pani robi w moim domu? – powiedział Iribarren, lub w każdym razie prawie powiedział, słowa bowiem wysuszyły mu się w podniebieniu i w dziąsłach, zanim dotarły do warg. Ale kobieta potrafiła rozszyfrować ten jęk.

– Co robię w swoim domu? – odparła. – Gotuję dla Pana, który lada chwila przyjdzie.

– Gdzie jest Lucia?

– Kto to Lucia?

– Gdzie są dzieci?

– Tu jestem – rzekła dziewczynka, którą Rosa trzymała w parku za rękę. Iribarren po raz pierwszy spojrzał na nią. Miała śniadą cerę, oczy jej biegały. W ogóle nie była podobna do Marty. Ale na tym dziewczynka nie poprzestała: – Marcelo nie chce się ze mną podzielić.

Marcelo. Podzielić. Niemożliwe. Jak oni to zrobili? Gdzie są te prawdziwe? Lucia. Martita. Gonzalo.

– Jest twój tata, – powiedziała kobieta. – Jak zawsze, przyszedł bez zapowiedzi.

– Tata? – Iribarren wiercił głową patrząc na ściany, jakby jego ojciec miał mieć z tym coś wspólnego.

– Jest w pokoiku, gra z Marcelo w szachy.

Iribarren postanowił działać bez preludium. Ruszył prosto na drzwi i tym swoim ruchem potrącił szachownicę i figury. Znajdowali się tam Zeliński i Odłamek.

– Po co te nerwy? – powiedział staruszek. – Coś nie gra?

– Czy coś nie gra? – Iribarren głupio patrzył na skoczków, które jakimś dziwnym trafem spadły całą czwórką na białą tapetę. – Skurwysyny! Śmiecie!

– Jorge, co się z tobą dzieje? Boję się – zawołał Zeliński. – Marcelo, twój ojciec…

– Zwariował? – Marcelo pokręcił głową. – Nie, nie zwariował. Trochę jest przerażony tym, co go w parku spotkało, mam rację, tato?

– Nic mnie w parku nie spotkało. Co mogłoby mnie spotkać? – Iribarren podszedł ostrożnie i niespodziewanie wyciągnął ręce. Sam się zaskoczył, gdy palce objęli szyję staruszka i objęły ją stalowym pierścionkiem. Na zewnątrz zaszczekał Bismarck.

– Co… ty… wyprawiasz? – wyjąkał staruszek. Marcelo rozpiął bez trudu palce Iribarrena, głównie dlatego, że zaskoczenie pozbawiło pułkownika woli. Twarde mięso. Chrząstki o charakterystycznej konsystencji i szorstki zarost z tyłu głowy. Lodowata macka koszmaru, który trwa zbyt długo.

– Co z nimi zrobiliście?

– Z kim? – Marcelo miał spokojny głos. Był o kilka lat starszy od Gonzala, masywniejszy też, i miał zimną krew. Poradziłby sobie z jego synem w minutę osiem.

– To co, idziecie jeść czy nie? – znów zawołała tubalnym głosem Rosa Naranjo. – Dziecko umiera z głodu.

– Nie ma was, – po raz któryś powtórzył Iribarren. Ale po wymówieniu tych słów opuścił ręce. Nie da się nic już zrobić. – Dobra, – powiedział. – Wygraliście. Chcecie, żebym powiedział? No dobra, to macie. Jestem śmieciem, zabójcą. Przepraszam was pokornie za wszystko, co wam zrobiłem, za męki, który wam uczyniłem, i za to, że was zabiłem. Wystarczy? A teraz zwróćcie mnie moją rodzinę! – Nie brzmiał przekonująco, ale nic lepszego nie wymyślił. Broń była daleko, a i tak by nic nie pomogła, wiedział o tym. Było już na wszystko za późno.

Oszuści, odmieńcy, podróbki, wymyśleni poruszali się tak, jakby uczyli się tańcować będąc w windzie: mierzyli ruchy, nie śledzili własnych poruszeń.

– Nie istniejemy? – Teraz mówił Zeliński. – Ile jeszcze jest ci potrzebne, żebyś przyjął rzeczywistość taką, jaka jest, a nie taką, jakby ciebie się chciało? Rodzina? My jesteśmy twoją rodziną, jedyną rodziną, którą możesz mieć. Nie żal się, nauczysz się z nami mieszkać.

– Nie ma was, – załkał Iribarren. – Ja was zabiłem. Zabiłem Bernala prądem. Każdego z was. Czy mam to napisać na papierze? Tego ode mnie żądacie? Chcecie, żebym poszedł do prasy, na telewizję, żebym się zgodził na reportaże? Dobra, zrobię to. Czego jeszcze żądacie ode mnie?

– Znów ten teatr pokutowania? – Rosa była widocznie zdenerwowana. – Póki co raz na tydzień, wkrótce będzie codziennie.

– Mamo, co się dzieje z tatą? – zapytała dziewczynka, która nie była Martitą.

Iribarren podniósł głowę i odnalazł trochę pewności siebie:

– Jacyście zdolni. Jacyście sprytni. Czyli tylko na taką rodzinę zasługuję. Nie pomyślałem wcześniej, że aż tak możecie być bystrzy.

– Czy my koniec końców zjemy? – zapytała niecierpliwie Rosa.

– Nie, ja jeść nie będę – oznajmił Iribarren. – Inne mam sprawy.

– Co teraz?

– Możecie bawić się w co chcecie, – pułkownik wydawał się podłączony do jakiejś sieci, która działała w trybie awaryjnym. Odwrócił się do wszystkich plecami i wyszedł z pokoju, wyszedł z domu. Nikt mu nie przeszkadzał, kiedy wsiadał do samochodu, nikt mu nie przeszkadzał, kiedy jechał do dowództwa. To nie był dobry czas, żeby mieszać innym w głowie, ale wymagały tego obecne warunki.

Prowadził jak opętany. Nie zwracał uwagi na czerwone światła i dojechał w dziesięć minut. Bramę otworzono po okrzykach, opony zadruzgotały po żwirze. Nie wyłączył silnika ani nie zamknął drzwi. Przeskoczył trzy stopnie i dysząc stanął w drzwiach Pozziego.

 

– Jakiś problem, panie pułkowniku? Źle się pan czuje? – Sampedro wyjął papierosa z wewnętrznej kieszeni kurtki lotniczej i zapalił tą samą ręką, ruchem, który Iribarrenowi nie wydał się ani magicznym, ani nienaturalnym. Spojrzał w oczy niskiemu mężczyźnie o śniadej cerze i kręcących się włosach, ubranemu w kurtkę lotniczą, brezentowe spodnie i skórzane buty. I zrozumiał, że teraz po raz pierwszy krąg się zamknął ostatecznie i że w całym wszechświecie nie ma żadnej siły, która mogłaby ten krąg rozbić i jego uwolnić.


Título original: "El círculo se cierra"

Traducción al polaco: Vladimir Koultyguine

miércoles, 21 de enero de 2026

МАТРЁШКИ

Неровной походкой ко мне подошёл приземистый человек с маленькими дрожащими ладонями. С минуту он просто молча стоял, как актёр на съёмочной площадке, который забыл свою реплику. Непросто нам будет найти общий язык, это я понял сразу. В полчетвёртого ночи я глупостей себе не позволяю.

-          Странно, - сказал он наконец. – Вы мне снились.

-          Шутить изволите, - ответил я, закуривая сигарету.

-          Я знаю, что это мучит вас, - не отставал человечек. Затем он снова погрузился в мрачное молчание.

-          Я делаю это ради денег, - я следил за мыслями девушки, которая облокотилась на перила балкона в соседнем здании.

-          Я могу профинансировать вас, - заявил человечек. – Деньги для меня не проблема, называйте любую сумму. Они платят за всё, главное, чтобы материал качественный. – У его слов был мощный посыл: он желал, жаждал, чтобы я сам его раскрыл; однако прочесть этого человека мне не удавалось.

Девушка на балконе на несколько мгновений остановила свой взгляд на нас. Ей было не больше двадцати, она была худая блондинка с немного раскосыми и, кажется, зелёными глазами. Да, я читаю мысли, но зрение у меня не телескопическое. Люди ведь не думают постоянно о цвете собственных глаз.

-          Чего вы от меня хотите? У вас есть какой-то план или вы импровизируете?

-          Я рассматриваю все возможности, - он слушал не меня, а только заготовленную речь. – Никогда не знаешь, куда в конце концов тебя это приведёт. Так или иначе, платят хорошо.

-          В любом случае, она пойдёт с нами, - я кивнул на девушку с балкона.

-          Зачем? – человечек на неё даже не взглянул.

-          Её способности дополняют мои, - соврал я. – Я не могу действовать без неё.

-          Боже мой! – воскликнул мой собеседник. – Это же нас целая толпа будет, зачем так? Вы только что её нашли.

-          Не толпа, а всего лишь трое, - поправил я.

-          Она знает?

-          Нет; то есть да: сейчас знает.

-          Какая у неё способность?

-          Она блокировщик поля. С ней меня никто не сможет найти и нейтрализовать в радиусе двенадцати-пятнадцати метров.

-          Вы обычный телепат. Похоже, вы мне не подходите. У меня тысячи таких, как вы.

Я сделал длинную затяжку и язвительно ответил:

-          Вы должны были это учесть. Нанимаете меня или нет? Вы сами сказали, что я вам снился.

-          Да, я готов. Десять тысяч пойдёт?

-          Десять тысяч каждому. Она с нами – или сделки не состоится.

Нравилось нам или нет, но эта война касалась всех. Дела делались именно таким образом. Такие типы, как этот человечек, обходили по ночам города и веси, собирая потенциальных ополченцев. Мы не знали даже, сколько сторон вообще участвует в боевых действиях. На девушку я уверенно указал пальцем, потому что был убеждён, что она и двери своей нам не откроет.

-          Есть более подходящий вариант, - сказал человечек. – Она нам не нужна. В моей команде не хватает только обычного телепата, - тут я стал думать, как убедить его. Я уже начал считать преимущества, которые могла бы принести такая напарница.

-          Хорошо. Вы сказали, что деньги не проблема, а теперь ведёте себя как обычный торгаш. Десять тысяч – и я беру над ней шефство.

-          Вот это уже интересно, попытка не пытка.

Ну вот! «Деньги для меня не проблема, называйте любую сумму». Все они одинаковые и с каждым днём всё больше и больше похожи на нас.

Он направился к дому, остановился под её балконом. Девушка, наверное, из любопытства, свесилась через перила; этого было достаточно. Человечек вынул из внутреннего кармана пиджака небольшой цилиндр, из которого вырвалось с полдюжины тонких, как нити, лучей. Этим неводом он полностью обездвижил девушку, поднял её на пару метров вверх, а затем резко опустил, как если бы она была застрявшим в ветвях дерева воздушным шариком.

-          Зачем так грубо? – воскликнул я.

-          Скорее, резко, - поправил он. – Более действенные методы мне неизвестны.

Я посмотрел на девушку, задержав взгляд на светлых волосах и чувственных губах, и ощутил внутри себя шевеление давно подавляемых желаний; однако сразу нашёл в себе силы понять, что сейчас не место и не время, чтобы давать им волю.

-          Сейчас не время для сексуальных упражнений, - сказал человечек, как будто прочёл мои мысли.

-          Кто вообще здесь телепат? – отрубил я. А девушка, которая отнеслась к произошедшему по-философски, указала на свои путы, которые не давали ей встать на ноги.

-          Раствори сеть, - потребовала она. Впервые я услышал её голос и тут же влюбился. Она была само совершенство.

Человечек смиренно выполнил приказ. Он обратил полярность поля, и нити то ли растворились в воздухе, то ли вернулись в цилиндр – я уж не знаток, как всё это работает.

-          Нас наняли, - пояснил я.

-          Нас наняли? – повторила она за мной. – Война войной, конечно, но хорошо бы хоть что-то понимать. Хотя бы скажите, как вас зовут. Раз уж идём на смерть... не хотелось бы умирать в компании незнакомых людей. Меня зовут Рита.

-          В телепатических войнах нет смерти, - сказал человечек. – Максимум – вы потеряете свои способности.

-          Меня зовут Цюрих, - сказал я.

-          Цюрих? Кликуха, что ли? – сказала Рита.

-          Меня зовут Джоэл Грин, - сказал человечек. – А его действительно зовут Цюрих, это его настоящее имя.

-          Но вас-то зовут не Джоэл Грин, - заметил я. – Где вы взяли это имя? Из книжки? «Убик»?

-          Парня в «Убике» звали Джо Чип, - поправила Рита, стряхнув воображаемую пыль с рукава пальто. – Ну что, когда начнём?

Джоэл Грин (его настоящее имя – Жозуэ ди Кампус-и-Оливейра, он родился в Куритибе от союза немки и португальца) привёл нас в высоченное здание, в нём было больше тридцати этажей. Свет, горевший почти на всех из них, говорил о том, что несмотря на поздний час, война продолжалась. Охранники за широкой полуокружностью стойки насторожились, поняв, что обычные процедуры по определению личностей непрошеных гостей не срабатывают. Внешность Грина была им знакома, но при работе с телепатами это не даёт никакой гарантии: внешность можно подправить хирургическим путём, с помощью зеркал, индукции... Охранники почуяли подвох. Они были простыми нюхачами второго уровня, способными проверить личность, но не имевшими никакой возможности пробиться сквозь антиполе, активность которого поддерживала Рита. Мы спокойно ждали. Через несколько секунд мы поняли, что Грину удалось подобрать несколько надёжных маск-паролей: охранники выдавили по глупой улыбке и пропустили нас.

На сверхскоростном лифте мы поднялись на двадцать восьмой этаж. Вокруг нас находились десятки коробок по два кубических метра объёмом, в которых сидели операторы, вперившие свой взгляд в виртуальные поля сражений. В глазах их было видно осуждение. Антиполе – оно, может быть, и антиполе, но Рита обладала всеми недостатками склонных к эмпатии людей. Её раздражала симметрия коробок, в которых были заключены все эти способности; а она ведь даже не пожаловалась на агрессивные методы найма со стороны Грина.

-          Пересменка каждые два часа, - сказал Грин, опережая вопросы Риты. Может быть, когда-нибудь я смогу понять, почему она с таким недоверием относится к кубическим рабочим местам.

-          Кто отвечает за операции? – спросила она. Этот вопрос говорил о том, что она знает уставы, чего я никак не ожидал, когда впервые увидел её на балконе. Рита села в кресло. С этого места ей были видно пятеро прекогниторов, обсуждавших наиболее точную интерпретацию одного из сюжетов. Каждый из пятерых посылал цветную нить, которая давала определённую конфигурацию в зависимости от порядка входа и расположения узлов на крестообразных соединениях. Расхождение во мнениях было связано с тем, что не было ни одного совпадения.

-          Не обращайте внимания, —сказал Грин. Увидев, что я едва сдерживаюсь, чтобы не съязвить, он привёл забавный аргумент, который должен был меня подбодрить: - Мы выигрываем.

Мы с самого начала войны знали, что враждуют стороны неземного происхождения, которые просто нуждались в свежем пушечном мясе, которого на Земле было вдоволь. Разведав, что Земля талантами полнится, они высадились у нас со всей помпой. Посольства. Обмен. Путь к полностью открытому, неограниченному знанию. Взаимодоверие, симпатия. О войне ни слова; они казались мирными, как ламы.

-          Ну что, начинаем? – нетерпеливость Риты прервала нить моих внутренних размышлений.

-          Это не так просто, - вздохнул Грин и посмотрел на часы: – Когда через сорок пять минут будет пересменка, я проведу консилиум прекогниторов, чтобы определить, насколько вы подходите команде.

Этот комментарий рассердил Риту. А я об этом знал с самого начала.

-          Примут нас или нет, - сказала Рита, - а мы в деле. Мы с Цюрихом будем работать как независимая команда. Наймём людей со способностями, чтобы отвоевать Землю. А вы, Грин, нам в этом поможете.

-          Вы с ума сошли! Это невозможно. Я работаю на них, а не на себя.

-          Может, кофе? – спросил я, чтобы разрядить обстановку. По запаху (а не метапсихическим чутьём) я определил, что кто-то в помещении начал его делать.

-          Не откажусь, - согласилась Рита. – Пятиминутка перемирия.

Грин остановился напротив Риты, как будто сожалея о своём обмане. Проработка стратегии в такой войне, как эта, - задача не для любителей. А Грин казался любителем. Меня немного напрягало то, как он импровизировал во время нашего марш-броска, в большинстве случаев не имея никакого реального представления о положении вещей. Мы все разом подскочили, когда с одного из рабочих мест донёсся визг.

-          Мы потеряли башню, - прошептал я.

-          Не шутите с такими вещами, - сказала Рита. – Людям нелегко.

-          Сеньорита, - сказал вежливо Грин, - мне представляется, что я ошибался в отношении вас. Вам бы писать романтические поэмы или работать в швейной мастерской, - Рите на миг захотелось обладать активной способностью, чем-то вроде телекинеза, чтобы сорвать лопасти вентилятора и направить их на шею Грина. Никакой вины она не чувствовала: было совершенно очевидно, что под маской Грина находилось существо без эмоций и без лица. Это чудовище взяло контроль над телом, чтобы иметь возможность манипулировать им и с помощью него вербовать на войну людей со способностями. Я приблизился на шаг и впервые увидел существо, жившее внутри Грина – оно было похоже на грушу жёлчного цвета с четырьмя симметричными отверстиями, напоминающими круглые рты с морщинистыми краями; эта картина доказывала, что организмы после сотен тысяч лет эволюции стремятся к простой и функциональной структуре.

-          Оставьте её в покое! – воскликнул я, наконец прорвавшись через одолевавшую меня апатию.

-          Ей лучше уйти, - твердил Грин, - я ошибся, признаю это.

-          Нет, вы не ошиблись, господин чудовище из космоса, - сказала Рита. И это были её последние слова. Невидимая рука, которая, несомненно, принадлежала кому-то из окружавших нас талантов, схватила её крепко за горло, тем самым выводя из боя. В первый раз за вечер я начал подозревать, что моё согласие могло быть ошибочным или по крайней мере поспешным. Было очевидно, что эта банда намерена воспользоваться моей необычной способностью, замаскированной под простую телепатию, но это меня волновало меньше всего; то, как они обошлись с девушкой, было недопустимо.

Прозвенел звонок. Толпа свежих талантов подошла к рабочим местам и начала принимать смену, ожидая, когда предыдущая завершит начатые дела. Обычная картина, которую можно наблюдать в любом офисе. Были, правда, и необычно выглядевшие мутанты, но в основном простой люд. Отличие состояло в экстазе, наблюдавшемся на некоторых лицах, и в усталости, которая давала о себе знать в движениях, осанке и мимике.

-          Они точно смогут нас подключить? Все как варёные, - я посмотрел на Грина, который безучастно наблюдал за талантами, как будто они были гурьбой инопланетян. – Войне нужны свежие солдаты, но солдаты должны быть опытными.

-          Боже ж ты мой! – очнувшись, воскликнула Рита. – Почему они такие апатичные и обморочные? – Грин удивлённо посмотрел на девушку. Он думал, что она всё ещё лежит без сознания или дрожит от страха в каком-нибудь углу. Ан нет – вот она, во всей готовности к бою.

-          Сеньорита, чёрт бы вас побрал! – Грин явно был не в настроении. Может, он обнаружил какую-то угрозу себе и своему положению. Я попытался опередить его движение, но опередил меня он. Остановив мой ментальный выпад, он одним ударом в челюсть вернул Риту в бессознательное состояние.

-          Так мы ни к чему не придём. Вы настояли на том, чтобы мы взяли её с собой. А теперь вам мешает её самостоятельность, - хотя я и не успел понять, кто был с нами, а кто против в этой войне. Да и не Грин настаивал на Рите, а как раз я. Впрочем, я был настолько растерян, что не мог бы в тот миг вспомнить, в чём состоит моя особая способность.

Один из поднявшихся, высокий, как тополь, парень, склонился над Ритой, пытаясь вернуть её к жизни. Может быть, он не заметил удара и потому считал, что Риту, как это обычно бывает, нокаутировла психическая атака. Парень был ситуационным эмпатиком: его особая способность включалась в пограничных случаях, а именно таким случаем была Рита, хотя он и не удостоверился, что она на его стороне. Грин отнёс его к телекинетикам или паник-индукторам и потому предусмотрительно отошёл, прислонив свою внешнюю оболочку к стене. Внутреннее тело его жалко дрожало: всё-таки внутри он был трусом, кем бы он ни был. Эмпатик не обратил на него никакого внимания. Он вытащил из кармана пачку пластмассовых карт и разложил её вокруг ритиной головы. На картах были изображения стихийных бедствий или воображаемых пейзажей из мира пришельцев. Приход инопланетян вызвал к жизни угрюмый культ фантастического, сходный с тем, что существовал во второй и третьей четвертях двадцатого века.

-          Помоги мне, - сказал он мне. – Держи эту свинью, пока она снова не напала на Риту.

-          Это не свинья, внутри у него что-то иное. Вы не думаете, что мы с ним на одной стороне? – сбивчиво выдал я.

-          На одной стороне? Эти звери меняют лагеря с такой же лёгкостью, как и тела, - и затем он, немного помешкав, спросил меня: - Вы заглянули к нему внутрь. И что же там?

-          Зелёная груша с четырьмя ртами.

-          Скап. Странно. Это четвёртая должность Братства, что-то вроде сержанта-вербовщика. Он вас завербовал?

-          Пару часов назад, - признался я.

По мере освобождения рабочих мест во время пересменки операторы подходили к неподвижному телу Риты. Они устанавливали всевозможные связи и петли и удивлялись истории, которая текла из её разума. Я не знал, сколько длится эта часть цикла. Всевозможных суперспособностей набежало уже с дюжину: телепаты, преконгиторы, эмпатики, телекинетики, индукторы. Грин же, скрючившийся в неестественном положении, как будто потерял контроль над ситуацией – вероятно, в результате совместных действий блокаторов и депрессоров. Я не понимал, почему все единым фронтом выступают против Грина. В конце концов, он был из их лагеря, а Рита, напротив, была совершенно незнакомым человеком.

-          Не получается, - наконец сказал эмпатик, собирая карты.

-          Она ликвидирована, - заявил один из прекогниторов, - ей осталось пять-шесть минут жизни.

Я был ошеломлён. Что за игру вёл Грин – или овладевшая им сущность? Какой была наша роль во всём этом? Если слова прекогнитора были верны, это значило, что Рита умрёт просто так, даже не приняв участия в бою, по капризной воле офицера низшего ранга.

-          В случае необходимости, - сказал эмпатик, - мы имеем полномочия и возможности сместить и даже уничтожить вербовщика. Вы и не представляете, сколько сражений разворачиваются одновременно вот в это самое мгновение.

А затем я увидел невероятное. Двое одарённых встали напротив Грина. Не прикасаясь к нему, они начали некое действие, направленное – в этом не оставалось никаких сомнений – на него. Внешнее тело скапа два-три раза как будто моргнуло, а затем распалось. Части – независимые модули того, что только что было Грином, – бесшумно упали на пол.  Оставшееся без конечностей и головы туловище всё яснее принимало форму груши, которая была у него внутри.

Эмпатик встал напротив меня, так что я совсем не видел Грина, и протянул мне руку:

-          Я Бургеньо.

-          Цюрих, - ответил я. – Что вы делаете?

-          Разрежем его напополам, вдоль экватора. Скап, прячущийся в груше, - это худший из хищников Вселенной. Вы знаете, что означает выражение «троянский конь»?

-          Нет.

-          Вы прочитали сознание груши, но задолго до этого её съел скап, как какая-нибудь личинка – проел себе путь внутри неё. От груши осталась только кожура.

-          Он же мог защищаться, – я не мог понять, почему таким слабым оказался первый пришелец. Это случилось во время вербовки, когда Грин опутал Риту на балконе и отвёл нас в Главное здание.

-          Он не знал, что это случится, пока не стало слишком поздно. А нам нельзя было вмешаться: это очень ответственная часть сражения. Мы всей сменой выстраивали термический барьер. Двое наших погибли - вы  могли услышать крики.

Сложно было это принять. Я не мог понять смысл их пассов. Но и допытываться о нём у Бургеньо я не стал. Какая-то была в нём гнильца, а его движения внушали мне отвращение. Поэтому я не удивился, когда он, опередив мою вибрацию, открылся настежь, выставляя передо мной всю свою беззащитность, давая понять, что моя способность вытрясет его, как старый пыльный ковёр. Я готов спорить, что, реши я атаковать, ни пылинки бы с него не упало.

После этого жеста Бургеньо одновременно произошло несколько событий, которые я вынужден пересказать последовательно. Полученная информация проливала свет на обстоятельства, предшествовавшие нашей с Ритой вербовке. Грин заметил сгенерированное девушкой антиполе, а меня использовал только для того, чтобы скрыть свой интерес к ней. Таких, как я, или таких, за кого я себя выдавал, у него были сотни. Но в его команде не было генератора антиполя, а без него нейтрализовать скапов почти невозможно. Очень путаное объяснение. Зачем Грину нейтрализовать скапов, если он сам один из них? Возможно, внутри скапа, который спрятался в груше, скрывавшейся под грудной клеткой Грина, находился галак или представитель другого неизвестного вида. Война расползалась, как чернильное пятно, и любому энтузиасту с психоспособностью, где бы во Вселенной он ни находился, нашлось бы место на поле боя.

Пока Бургеньо засыпал меня скороговоркой туманных данных, его люди вскрыли то, что оставалось от Грина. Разрезав грушу напополам, они вытащили из неё чёрного ежа, который, оказавшись на свободе, начал бешено вращаться. Так вот как на самом деле выглядел скап. Теперь я понял, как они запутывали моё восприятие и почему я, кроме груши, ничего не видел: туловище скапа покрыто стерильной плёнкой, резистентной к психическому чтению третьего уровня. Не ожидая такого быстрого раскрытия, скап сошёл с ума, если это выражение применимо к его морфологии.

Увидев ежа, бешено скачущего через пол от стены к стене, как мяч для сквоша, я посмотрел на Бургеньо:

-          Что он пытается сделать?

-          Скап-то? Выйти из оболочки, я так думаю. Бернардо сломает её, как гнилой зуб. А вот и Бернардо, - индуктор, на которого показал Бургеньо, потирал руки, как если бы они были испачканы глиной. – Если бы всё всегда было так просто.

Как началось третье одновременное событие, я не видел: оно происходило вне моего поля зрения. Я понял, что что-то не так, когда разум Бургеньо замкнулся для меня полностью. Рита пришла в сознание, и телепатического антиполя, исходившего от неё, хватало на прикрытие всех присутствующих. Только скапу, который был, по-видимому, слепым и глухим, удалось передать через эту стену ясное послание – послание, предназначавшееся только мне.

-          Они лгут, - сообщал скап. – Я на твоей стороне. Он враги.

То, что последовало за этим, одним словом не опишешь: тягуче, тревожно – всё равно что упасть с высоты в чан, полный мёда. Он потерял способность ориентироваться в лабиринте слепых глаз, которые не глядя смотрели на него. И ещё три слова: липко, медленно, мерзко. Он было обратился за помощью к Рите, одновременно удивляясь и радуясь тому, что девушка приступила к решительным действиям, несмотря на предрекаемую ей печальную участь. Но Рита исчезла, как будто её поглотило болото психоспособностей, носители которых теперь беспорядочно сновали между своими рабочими местами, сменяя друг друга или просто натыкаясь, как полицейские из Кистоуна из старинных немых фильмов. Бургеньо, уткнув руки в боки и не обращая внимания на царившую вокруг неразбериху, казалось, пытался вызвать скапа на поединок.

-          Он просто паникует, – сказал он. – Это не может быть его обычным состоянием. Скоро ему станет лучше, и он снова примется за свои фокусы.

-          А вам откуда знать? – заволновался я. – Он ведь не человек. Вы хотите воспользоваться его замешательством?

-          Заткнитесь, Цюрих! Вы чужой на нашей войне, не знаете уставы. Вы даже не участвовали в ней, так что дверь перед вами открыта. Отстаньте.

Почти сдавшись, я сел на стул. Внезапно из ниоткуда появилась Рита и села рядом со мной. Она положила мне руку на колено и сжала его. Сигнал был мощным, как электрический разряд, но её мозг всё ещё оставался большим пятном шума.

-          Не могу тебя проесть, – прошептал я.

-          Попробуй не открывать рот, - ответила она.

-          Кто они? – улыбнулся я.

-          Они Пермы, с одной планеты, у которой нет солнца. Необычно, да? Планета, которая носится от одной системы к другой. Способности у них низкого уровня, но используют они их мастерски. Они сами вмешались в войну скапов с галаками, никто их не звал…

-          - Нет, нет! – воскликнул я бесшумно. Звук крика шёпотом похож на звук мысли в подводном гроте. Происходило что-то непонятное, и меня охватило дурное предчувствие. – А если поточнее?

-          Тебе не понравится.

-          Ну тогда давай я. Грин завербовал меня за деньги, десять тысяч. Я сказал, что без тебя сделки не будет.

-          Очень мило с твоей стороны! – Рита посмотрела на меня как на последнего идиота. – Поздравляю – ты ничего не понял. Ты – голевой пас, твоя задача – просто находиться в нужное время в нужном месте. А потом удар с правильного угла – и миссия выполнена. Твоя дальнейшая судьба никого уже не волнует.

-          Чёрт подери! – воскликнул я уже громко; впрочем, в офисе уже никого не было. Пока мы говорили, какая-то волшебная сила очистила все следы психиков-людей и психиков-пришельцев, которыми ещё недавно кишел этаж. Рита внимательно смотрела на меня.

-          Ты понял меня? Ты не дойдёшь до конца пути.

-          Да, я понял. Я не об этом. Почему я не могу тебя прочесть? Я соврал, когда говорил о своей способности: моему проникновению нет предела.

-          Я – это другое дело, – сухо сказала Рита.

-          Другое дело? Ты о чём? Много ещё такого, о чём я не знаю?

В ответ Рита молча показывает свой настоящий облик: теперь передо мной уже не девушку, а бутон тюльпана с лепестками, сложенными, как стальные листы. Не в силах пошевелиться, я наблюдаю, как по их гладкой поверхности проходит медленная, неровная пульсация, превращаясь в беспокойно растущую дрожь. Вот цветок раскрылся; внутри него расположились сложные микроскопические системы, искусственные органы высочайшего качества и точности. У меня кружится голова, как будто я падаю с большой высоты. Её тычинки – антенны, настроенные на приём сигналов от высшей сущности, рождённой на планете, что вращается вокруг иной звезды, не Солнца; сейчас эта сущность зависла на расстоянии десяти тысяч километров от Земли и внимательно следит за нашими передвижениями. Тюльпан-Рита принимает триллион терабайтов информации за одну наносекунду. Эти сжатые данные включают в себя информацию о происхождении, природе и цели существования Вселенной; на её расшифровку ушли бы эоны лет, но сущность жалеет нас и подаёт нам эти сведения в сжатом виде. Она сообщает, что у Вселенной нет цели, она появилась случайно. Вселенная циклична, сообщает нам сущность. Она говорит, что размеры Вселенной обновляются, переплетаются, дополняются, составляя последовательный континуум, в котором понятия начала и конца, «внутри» и «снаружи», прошедшего, настоящего и будущего лишены смысла. Это всё? Нет, не всё. Существа, населяющие Вселенную, являются побочными образованиями пространства и времени, они – случайности, существование которых не имеет ни цели, ни причины. А эта война? Она бессмысленна, как любая война, как все индивидуальные или коллективные действия существ, которыми кишит Вселенная. Скапы, люди, галаки, пермы. Действия, страсти, жизни, смерти триллионов видов не имеют никакого значения для Вселенной – или, если угодно, Бога в последней инстанции. Затем сущность замолкает. Не потому, что ей нужно время – она просто сжалилась над нами и потому сделала паузу, прежде чем перейти к следующему этапу.

Тычинки превращаются в щипцы. Быстро и ловко они хватают меня, обездвиживают, переносят к венчику, который тут же закрывается. Одна из тычинок теперь преображается ещё раз: теперь это скальпель. Щипцами я перемещён в нужное положение, и скальпель скользит по моему животу, рисуя идеальный контур вдоль поясницы, по бокам очерчивая спину и завершая линию на пупе. Четыре тычинки – на этот раз огромные челюсти – держат меня за конечности, ещё две – за шею. Тянут меня в противоположные стороны, разделяя надвое. Впервые появляется на свет тороидальная фигура, фиолетовый пончик с красными пятнами. Это кок-ди. Это знание передаёт мне высшая сущность. Невероятно! Во мне жил кок-ди, кок-ди управлял моими действиями, манипулировал. Теперь, разделённый надвое скальпелем высшей сущности, но не лишённый способности воспринимать окружающий мир, я наблюдаю за вторым этапом процедуры. Тычинки преображаются ещё раз, приобретая форму инструментов, наилучшим образом подходящих для работы со строением кок-ди. Хомуты, кувалды, резцы, клинья, долото. Что будет дальше, уже понятно. Кто этот прячущийся оператор, утопленный в глубинах кок-ди? Уж не сама ли высшая сущность? Нет, глупостей позволять себе не стоит. Внутри кок-ди находится морщинистая чёрная жемчужина, этакая горошина, поглощающая окружающий свет. Она называет себя Фребером.

-          Это не последний, - шепчет Рита. Рита? Вот мы и снова в объективной реальности. Тюльпан, его стальные лепестки и острые тычинки высшей сущности исчезли. Но Фребер не исчез.,

Отсюда, изнутри Фребера, течёт мысль, словно лазером направленная в центр моего шишковидного тела:

– Я Единый, неразделимый.

-          Это когда-нибудь закончится? – спрашиваю я Риту. Мы сидим в одинаковых креслах, наши руки связаны за спиной, как крылья горлиц.

-          А чего ты хотел, это война, - загадочно ответила она. – Ты заметил, что с самого начала боя мы отвечаем за альтернативные реальности, чуждые нашему опыту? Осторожно!

Я почувствовал, что меня уносит внезапной волной. Это перемещение можно измерить лишь в производных единицах, так как поражён весь пространственно-временной континуум. Я представляю себе матрёшек: одна в другой, другая в третьей и так далее, до конца бесконечности. Однако должна же быть последняя, неделимая матрёшка. Незаметная, существующая, может быть, только в теории, мерцающая на границе небытия. Настоящее – это точка, способная хранить в себе всё прошлое. Будущее только будет, поэтому в текущее мгновение его не существует. Но даже в этом случае оно способно содержать в себе настоящее – плавающую точку вечности. Я должен сказать об этом Рите: знание – сила, оно длится не долее, чем скачок частицы вещества на другой план реальности, но победа за тем, кто им владеет.

-          Нет, - говорит Рита. – Итог один – пат.

-          Пат? – здание опустело, погасшие огни и выключенные компьютеры выглядят почти нереально. Но что может показаться мне нереальным теперь?

-          Пат, - повторяет Рита. – Ничья.

-          Ничья? Я из кожи вон лез, а теперь ничья?

-          Неровной походкой ко мне подошёл приземистый человек с маленькими дрожащими ладонями. С минуту он просто молча стоял, как актёр на съёмочной площадке, который забыл свою реплику. Непросто нам будет найти общий язык, это я понял сразу. В полчетвёртого ночи я глупостей себе не позволяю.

-          Странно, - сказал он наконец. – Вы мне снились.

-          Шутить изволите, - ответил я, закуривая сигарету.

-          Я знаю, что это мучит вас, - не отставал человечек. Затем он снова погрузился в мрачное молчание.

-          Я делаю это ради денег, - я следил за мыслями девушки, которая облокотилась на перила балкона в соседнем здании. Нужно только избавиться от этого человека.  – Но у меня их уже и так много, и ваша война меня не интересует, - прежде чем человек заметил моё движение, я хватаю его одной рукой за шею, а другой за голени. Тяну. Разрываю. Такой же точно человечек, но поменьше размером, выпрыгивает из полых внутренностей и снова заводит свою песню.

-          Я могу профинансировать вас, - заявил человечек. – Деньги для меня не проблема, называйте любую сумму. Они платят за всё, главное, чтобы материал качественный

Я повторяю это действие дюжину, тысячу раз. Последние человечки меньше муравьёв. Разорванные тела окрашивают ландшафт в зловещие тона. Рита со смехом передаёт мне лупу и две пары щипцов для марок. С большой осторожностью я разделяю надвое ещё одного. Теперь оттуда мог бы вылететь ангел, но нет. Он упрямо повторяет свою уже неслышную почти речь. Вроде какая-то война, а у Вселенной нет никакой цели, но я не помню точно, прозвучали эти слова или нет. Рита смеётся и, прежде чем я могу ей помешать, давит последнего, неделимого человека своим каблуком.

 

CANDIES

  Now everything is distorted, like in a badly remembered dream. But while it was happening it followed logical rules, it had a certain in...